TARAZJUSZ, patriarcha konstantynopolitański (Swiatitiel Tarasij, patriarch Konstantinopolskij), 25 lutego/10(9*) marca.
Pochodził ze znanej, patrycjuszowskiej rodziny. Urodził się około 730 r. Podobnie jak ojciec, zajmował wysokie stanowiska urzędnicze na cesarskim dworze, będąc kanclerzem i jednym z najbliższych doradców władcy, cesarza Konstantyna VI (780-797) i jego matki, Ireny.
W tym okresie Cerkiew walczyła z herezją ikonklazmu (nieuznawania ikon). Święty patriarcha Paweł (dzień pamięci 30 sierpnia/12 września), który na początku swojej działalności oficjalnie popierał ikonoburców zrezygnował ze swego stanowiska i udał się do monasteru na pokajanie. Gdy po poradę przyszli do niego cesarzowa Irena z synem, patriarcha powiedział im, że najbardziej godnym jego następcą będzie św. Tarazjusz (który w tym czasie był osobą świecką).
Tarazjusz długo nie chciał się zgodzić, nie uznając siebie godnym takiego stanowiska. Jednak później uległ powszechnej prośbie wstąpienia na tron patriarszy, pod warunkiem, że zostanie zwołany Sobór Powszechny w celu rozstrzygnięcia sporu dotyczącego ikon. W krótkim czasie przechodząc wszystkie stopnie kapłańskie, św. Tarazjusz został patriarchą konstantynopolitańskim w 784 r. Trzy lata później, w Nicei pod jego przewodnictwem odbył się VII Sobór Powszechny, na którym uczestniczyło 367 biskupów. Przyjęto decyzję o potępieniu herezji ikonoklazmu i przywróceniu kultu ikon.
Patriarcha Tarazjusz mądrze kierował Cerkwią przez 22 lata. Był surowym ascetą. Patriarcha wyróżniał się miłosierdziem i troską o ubogich. Zbudował szereg szpitali i innych instytucji dobroczynnych. Na Paschę organizował posiłek dla staruszków, biednych, wdów i sierot, podczas którego usługiwał im. Będąc surowym wobec siebie, tego samego wymagał od duchowieństwa. Przestrzegał czystości obyczajów, skromności w strojach i ducha umartwiania. Troszczył się też o życie monastyczne, tworząc nowe wspólnoty. Pierwszym biografem św. Tarazjusza był diakon Ignacy, późniejszy metropolita Nicei, który osobiście go znał.
Święty Tarazjusz sprzeciwił się działaniom cesarza Konstantyna, który chciał się rozwieść ze swoją żoną Marią, wnuczką św. Filareta Miłościwego i umieścić ją w monasterze (powodem był brak następcy tronu). Za brak zgody na ich rozwód patriarcha popadł w niełaskę. Wkrótce jednak cesarz Konstantyn został odsunięty od władzy przez swoją matkę.
Święty zmarł w 806 r. Przed śmiercią biesy, chcąc doprowadzić do rozpaczy, przypominały Tarazjuszowi jego życie od samego początku i przypisywały jemu nie popełnione grzechy. "Jestem niewinny w tym, o czym mówicie" - odpowiadał patriarcha - "Fałszywie mnie oczerniacie. Nie macie nade mną żadnej władzy." Święty został pochowany w świątyni Wszystkich Męczenników nad Bosforem, przy założonym przez niego monasterze. Przy jego grobie wydarzyło się wiele cudów.
Do świętego wierni modlą się o ustąpienie gorączki. W ikonografii przedstawiany jest w czerwonych szatach biskupich. Przed sobą w dłoniach trzyma zamkniętą Ewangelię.
Imię Tarazjusz pochodzi z języka greckiego i oznacza prawdopodobnie "pochodzący z Tarentum".
*w latach przestępnych, gdy luty ma 29 dni
opr. Jarosław Charkiewicz i Piotr Makal
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
