Wspomnienie świętego SERAPIONA, biskupa Thmuis* przypada 7/20 lutego.
Św. Serapion żył w IV w. Posiadał wszechstronne wykształcenie świeckie i był znanym retorem, ale wyrzekł się marnej doczesnej uczoności dla życia monastycznego i został uczniem św. Antoniego Wielkiego (17 stycznia). Później został wybrany ihumenem monasteru. Wezwany z woli Bożej do porzucenia odosobnienia, św. Serapion objął katedrę biskupią. Wraz ze swoim przyjacielem, św. Atanazym Aleksandryjskim, nieustępliwie walczył o zagrożoną ortodoksyjną wiarę. W roku 339 Atanazy pisał do niego z Rzymu, dokąd został zesłany, udzielając mu wskazówek dotyczących kierowania Kościołem.
W roku 353 arcybiskup Aleksandrii wysłał św. Serapiona na Zachód, na dwór cesarza Konstantyna i papieża Liberiusza. Stanął na czele delegacji biskupów i kapłanów, ażeby przeciwstawić się niebezpieczeństwu, jakie niosły intrygi arian. Mimo wielkiej odległości, Serapion często pisał do świętego arcybiskupa, żeby otrzymać wyjaśnienia skomplikowanych problemów dogmatycznych, stojących przed Kościołem. Św. Atanazy zawiadomił go o śmierci Ariusza i przesłał cztery ważne listy dogmatyczne, w których dowodził boskości Ducha Świętego, skierowane przeciwko nowej herezji macedonian[1].
* Wspomnienie św. Serapiona, nie występujące w synaksarionach, znajduje się w Ewangeliarzu Parisianus gr. 282 (IX w.) pod datą 7 lutego. Martyrologium Romanum znajduje się pod datą 21 marca, myląc tego świętego ze św. Serapionem Sydonitą.
[1] Atanazy Aleksandryjski, Listy do Serapiona, SC 15.
Za: Synaksarion. Styczeń, Wydawnictwo „Bratczyk”, Hajnówka 2014, s. 110.
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
