na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
11Wyniosłe oczy człowieka ukorzą się, ludzka pycha będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu.
11Ѻ҆́чи бо гдⷭ҇ни высо́цы, человѣ́къ же смире́нъ: и҆ смири́тсѧ высота̀ человѣ́ческаѧ, и҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь є҆ди́нъ въ де́нь ѻ҆́ный.
12Przyjdzie bowiem dzień PANA zastępów przeciwko każdemu pysznemu i wyniosłemu, i przeciwko każdemu wywyższonemu, a każdy zostanie poniżony;
12Де́нь бо гдⷭ҇а саваѡ́ѳа на всѧ́каго досади́телѧ и҆ гордели́ваго, и҆ на всѧ́каго высо́каго и҆ велича́ваго, и҆ смирѧ́тсѧ:
13Przeciwko wszystkim cedrom Libanu, które są wysokie a wyniosłe, i przeciwko wszystkim dębom Baszanu;
13и҆ на всѧ́къ ке́дръ лїва́нскїй высо́кихъ и҆ превознесе́нныхъ и҆ на всѧ́ко дре́во же́лꙋдѧ васа́нска,
14Przeciwko wszystkim wysokim górom i przeciwko wszystkim wyniosłym pagórkom;
14и҆ на всѧ́кꙋю го́рꙋ высо́кꙋю и҆ на всѧ́кїй хо́лмъ высо́кїй,
15Przeciwko każdej wysokiej wieży i przeciwko każdemu murowi obronnemu;
15и҆ на всѧ́кїй сто́лпъ высо́къ и҆ на всѧ́кꙋю стѣ́нꙋ высо́кꙋю,
16Przeciwko wszystkim okrętom Tarszisz i przeciwko wszelkiemu pięknemu malarstwu.
16и҆ на всѧ́кїй кора́бль морскі́й и҆ на всѧ́ко видѣ́нїе добро́ты корабле́й.
17I wyniosłość człowieka będzie ugięta i pycha ludzka będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu.
17И҆ смири́тсѧ всѧ́кїй человѣ́къ, и҆ паде́тсѧ высота̀ человѣ́ча, и҆ вознесе́тсѧ гдⷭ҇ь є҆ди́нъ въ де́нь ѻ҆́ный.
18A bożki zniszczy doszczętnie.
18И҆ рꙋкотворє́наѧ всѧ̑ скры́ютъ,
19Wtedy wejdą do jaskiń skalnych i do jam podziemnych ze strachu przed PANEM i przed chwałą jego majestatu, gdy powstanie, by przerazić ziemię.
19вне́сше въ пещє́ры и҆ въ разсѣ̑лины ка́менїй и҆ въ верте́пы земны̑ѧ, ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю.
20W tym dniu człowiek wrzuci kretom i nietoperzom swoje bożki srebrne i złote, które uczynił, aby oddawać im pokłon;
20Въ де́нь бо ѻ҆́ный и҆зри́нетъ человѣ́къ ме́рзѡсти своѧ̑ златы̑ѧ и҆ срє́брѧныѧ, ꙗ҆̀же сотвори́ша, да покланѧ́ютсѧ сꙋ́єтнымъ и҆ нетопырє́мъ,
21I wejdzie w szczeliny skalne i na szczyty opok ze strachu przed PANEM i przed chwałą jego majestatu, gdy powstanie, aby przerazić ziemię.
21є҆́же вни́ти въ верте́пы тве́рдагѡ ка́мене и҆ въ разсѣ̑лины ка́менїй, ѿ лица̀ стра́ха гдⷭ҇нѧ и҆ ѿ сла́вы крѣ́пости є҆гѡ̀, є҆гда̀ воста́нетъ сокрꙋши́ти зе́млю.
4Takie są dzieje stworzenia niebios i ziemi w dniu, w którym PAN Bóg uczynił ziemię i niebiosa;
4Сїѧ̀ кни́га бытїѧ̀ небесѐ и҆ землѝ, є҆гда̀ бы́сть, во́ньже де́нь сотворѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ не́бо и҆ зе́млю,
5Wszelkie krzewy polne, zanim były na ziemi, i wszelkie rośliny polne, nim wzeszły. Bo PAN Bóg jeszcze nie spuścił deszczu na ziemię i nie było człowieka, który by uprawiał ziemię.
5и҆ всѧ́кїй ѕла́къ се́льный, пре́жде да́же бы́ти на землѝ, и҆ всѧ́кꙋю травꙋ̀ се́льнꙋю, пре́жде да́же прозѧ́бнꙋти: не бо̀ ѡ҆дождѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ на зе́млю, и҆ человѣ́къ не бѧ́ше дѣ́лати ю҆̀:
6Ale z ziemi wychodziła para, która nawilżała całą powierzchnię ziemi.
6и҆сто́чникъ же и҆схожда́ше и҆з̾ землѝ и҆ напаѧ́ше всѐ лицѐ землѝ.
7Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.
7И҆ созда̀ бг҃ъ человѣ́ка, пе́рсть (взе́мъ) ѿ землѝ, и҆ вдꙋ́нꙋ въ лицѐ є҆гѡ̀ дыха́нїе жи́зни: и҆ бы́сть человѣ́къ въ дꙋ́шꙋ жи́вꙋ.
8PAN Bóg zasadził też ogród w Edenie, na wschodzie, i umieścił tam człowieka, którego ukształtował.
8И҆ насадѝ гдⷭ҇ь бг҃ъ ра́й во є҆де́мѣ на восто́цѣхъ, и҆ введѐ та́мѡ человѣ́ка, є҆го́же созда̀.
9I wywiódł PAN Bóg z ziemi wszelkie drzewa miłe dla oka i których owoce były dobre do jedzenia oraz drzewo życia pośrodku ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.
9И҆ прозѧбѐ бг҃ъ є҆щѐ ѿ землѝ всѧ́кое дре́во кра́сное въ видѣ́нїе и҆ до́брое въ снѣ́дь: и҆ дре́во жи́зни посредѣ̀ раѧ̀, и҆ дре́во є҆́же вѣ́дѣти разꙋмѣ́тельное до́брагѡ и҆ лꙋка́вагѡ.
10A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.
10Рѣка́ же и҆схо́дитъ и҆з̾ є҆де́ма напаѧ́ти ра́й: ѿтꙋ́дꙋ разлꙋча́етсѧ въ четы́ри нача̑ла.
<