na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
1W owym czasie usłyszał Herod tetrarcha wieść o Jezusie.
1Въ то̀ вре́мѧ ᲂу҆слы́ша и҆́рѡдъ четвертовла́стникъ слꙋ́хъ і҆и҃совъ
2I rzekł do swoich sług: – To jest Jan Chrzciciel, on powstał z martwych i dlatego dokonują się przez niego dzieła mocy.
2и҆ речѐ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ: се́й є҆́сть і҆ѡа́ннъ крⷭ҇ти́тель: то́й воскре́се ѿ ме́ртвыхъ, и҆ сегѡ̀ ра́ди си̑лы дѣ́ютсѧ ѡ҆ не́мъ.
3Herod bowiem, pojmawszy Jana, zakuł go w kajdany i wtrącił do więzienia przez Herodiadę, żonę Filipa, brata swego.
3И҆́рѡдъ бо є҆́мь і҆ѡа́нна, свѧза̀ є҆го̀ и҆ всадѝ въ темни́цꙋ, и҆рѡдїа́ды ра́ди жены̀ фїлі́ппа бра́та своегѡ̀:
4Mówił mu bowiem Jan: – Nie godzi ci się mieć jej.
4глаго́лаше бо є҆мꙋ̀ і҆ѡа́ннъ: не досто́итъ тѝ и҆мѣ́ти є҆ѧ̀.
5I chciał go zabić, ale bał się ludu, bo go mieli za proroka.
5И҆ хотѧ́щь є҆го̀ ᲂу҆би́ти, ᲂу҆боѧ́сѧ наро́да, занѐ ꙗ҆́кѡ прⷪ҇ро́ка є҆го̀ и҆мѣ́ѧхꙋ.
6Gdy nastał dzień urodzin Heroda, tańczyła córka Herodiady pośrodku [gości] i spodobała się Herodowi.
6Дню́ же бы́вшꙋ рождества̀ и҆́рѡдова, плѧса̀ дщѝ и҆рѡдїа́дина посредѣ̀ и҆ ᲂу҆годѝ и҆́рѡдови:
7Toteż pod przysięgą przyrzekł jej dać, o co by poprosiła.
7тѣ́мже и҆ съ клѧ́твою и҆зречѐ є҆́й да́ти, є҆гѡ́же а҆́ще воспро́ситъ.
8Ona zaś namówiona przez swoją matkę: – Daj mi – rzecze – tu na tacy głowę Jana Chrzciciela.
8Ѻ҆на́ же нава́ждена ма́терїю свое́ю, да́ждь мѝ, речѐ, здѣ̀ на блю́дѣ главꙋ̀ і҆ѡа́нна крⷭ҇ти́телѧ.
9I zasmucił się król, lecz dla przysięgi i współbiesiadników rozkazał, by jej dano.
9И҆ печа́ленъ бы́сть ца́рь: клѧ́твы же ра́ди и҆ за возлежа́щихъ съ ни́мъ, повелѣ̀ да́ти (є҆́й)
10I posłał, by ścięto Janowi głowę w więzieniu.
10и҆ посла́въ ᲂу҆сѣ́кнꙋ і҆ѡа́нна въ темни́цѣ.
11I przyniesiono głowę jego na tacy, i dano dziewczynce, i zaniosła swojej matce.
11И҆ принесо́ша главꙋ̀ є҆гѡ̀ на блю́дѣ и҆ да́ша дѣви́цѣ: и҆ ѿнесѐ ма́тери свое́й.
12I przyszedłszy, uczniowie jego zabrali ciało jego i pogrzebali je. I poszli opowiedzieć Jezusowi.
12И҆ пристꙋ́пльше ᲂу҆ченицы̀ є҆гѡ̀ взѧ́ша тѣ́ло (є҆гѡ̀) и҆ погребо́ша є҆̀: и҆ прише́дше возвѣсти́ша і҆и҃сови.
13Gdy to usłyszał Jezus, odpłynął stamtąd łodzią na miejsce pustynne, by być na osobności. Ale tłumy usłyszawszy to, szły pieszo z miast w ślad za Nim.
13И҆ слы́шавъ і҆и҃съ ѿи́де ѿтꙋ́дꙋ въ кораблѝ въ пꙋ́сто мѣ́сто є҆ди́нъ {ѡ҆со́бь}: и҆ слы́шавше наро́ди по не́мъ и҆до́ша пѣ́ши ѿ градѡ́въ.
25A gdy bieg Jana się dopełniał, mówił: – Nie jest tak, jak wy o mnie mniemacie: ja Nim nie jestem. Lecz oto przychodzi po mnie Ten, któremu nie jestem godzien rozwiązać sandałów na nogach.
25Во днѝ ѻ҆́ны, ꙗ҆́коже скончава́ше і҆ѡа́ннъ тече́нїе, глаго́лаше: кого́ мѧ непщꙋ́ете бы́ти, нѣ́смь а҆́зъ, но сѐ грѧде́тъ по мнѣ̀, є҆мꙋ́же нѣ́смь досто́инъ разрѣши́ти реме́нь сапогꙋ̀ є҆гѡ̀.
26Mężowie bracia, synowie rodu Abrahama i ci wśród was, którzy boją się Boga! Wam zostało posłane Słowo tego zbawienia.
26Мꙋ́жїе бра́тїе, сы́нове ро́да а҆враа́млѧ, и҆ и҆̀же въ ва́съ боѧ́щїисѧ бг҃а, ва́мъ сло́во спⷭ҇нїѧ сегѡ̀ посла́сѧ.
27Albowiem ci, którzy mieszkają w Jeruzalem, i ich przywódcy, nie rozpoznawszy Go i osądziwszy, wypełnili słowa proroków czytane w każdy szabat.
27Живꙋ́щїи бо во і҆ерⷭли́мѣ и҆ кнѧ̑зи и҆́хъ, сегѡ̀ не разꙋмѣ́вше, и҆ гла́сы прⷪ҇ро́чєскїѧ по всѧ̑ сꙋббѡ̑ты чтѡ́мыѧ, ѡ҆сꙋди́вше (є҆го̀), и҆спо́лниша,
28I nie znalazłszy żadnego powodu, skazującego na śmierć, prosili Piłata, żeby Go stracił.
28и҆ ни є҆ди́ныѧ вины̀ сме́ртныѧ ѡ҆брѣ́тше, проси́ша ᲂу҆ пїла́та ᲂу҆би́ти є҆го̀:
29A gdy wypełnili wszystko, co o Nim napisano, zdjąwszy Go z drzewa, złożyli do grobu,
29ꙗ҆́коже сконча́ша всѧ̑, ꙗ҆̀же ѡ҆ не́мъ пи̑сана, сне́мше съ дре́ва, положи́ша во гро́бѣ.
30ale Bóg podniósł Go z martwych.
30Бг҃ъ же воскр҃сѝ є҆го̀ ѿ ме́ртвыхъ: