na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
26Cóż więc, bracia? Gdy się zbieracie, każdy z was ma psalm, ma pouczenie, ma język, ma objawienie, ma tłumaczenie; wszystko niech dzieje się ku zbudowaniu.
26Бра́тїе, є҆гда̀ схо́дитесѧ, ко́ждо ва́съ ѱало́мъ и҆́мать, ᲂу҆че́нїе и҆́мать, ѧ҆зы́къ и҆́мать, ѿкрове́нїе и҆́мать, сказа́нїе и҆́мать: всѧ̑ же къ созда́нїю да быва́ютъ.
27Gdy ktoś mówi językami, to niech tylko dwóch lub co najwyżej trzech i to po kolei, i niech jeden tłumaczy.
27А҆́ще ѧ҆зы́комъ кто̀ глаго́летъ, по двѣма̀, и҆лѝ мно́жае по трїе́мъ, и҆ по ча́сти: и҆ є҆ди́нъ да сказꙋ́етъ.
28A gdyby nie było tłumacza, to niech milczy w Cerkwi i niech mówi sobie i Bogu.
28А҆́ще ли не бꙋ́детъ сказа́тель, да молчи́тъ въ цр҃кви, себѣ́ же да глаго́летъ и҆ бг҃ови.
29Proroków zaś dwóch lub trzech niech przemawia, a inni niech rozsądzają.
29Прⷪ҇ро́цы же два̀ и҆лѝ трїѐ да глаго́лютъ, и҆ дрꙋзі́и да разсꙋжда́ютъ:
30A jeśli innemu spośród siedzących zostanie objawione, to poprzedni niech zamilknie.
30а҆́ще ли и҆но́мꙋ ѿкры́етсѧ сѣдѧ́щꙋ, пе́рвый да молчи́тъ.
31Wszyscy po kolei możecie prorokować, aby wszyscy zostali pouczeni i pocieszeni.
31Мо́жете бо всѝ по є҆ди́номꙋ прⷪ҇ро́чествовати, да всѝ ᲂу҆ча́тсѧ и҆ всѝ ᲂу҆тѣша́ютсѧ.
32Duchy proroków prorokom są podporządkowane,
32И҆ дꙋ́си прⷪ҇ро́честїи прⷪ҇ро́кѡмъ повинꙋ́ютсѧ:
33albowiem Bóg nie jest Bogiem bezładu, lecz pokoju. Tak jak we wszystkich Cerkwiach [gromadzących] świętych.
33нѣ́сть бо нестрое́нїѧ бг҃ъ, но ми́ра, ꙗ҆́кѡ во всѣ́хъ цр҃квахъ ст҃ы́хъ.
34A kobiety wasze niech milczą w Cerkwiach, bo nie pozwala się im mówić, lecz niech będą podporządkowane, jak i prawo mówi.
34Жєны̀ ва́шѧ въ цр҃квахъ да молча́тъ: не повелѣ́сѧ бо и҆̀мъ глаго́лати, но повинова́тисѧ, ꙗ҆́коже и҆ зако́нъ глаго́летъ.
35A jeśli chcą się czegoś nauczyć, to niech w domu pytają własnych mężów; nieprzyzwoitym bowiem jest kobiecie przemawiać w Cerkwi.
35А҆́ще ли чесомꙋ̀ наꙋчи́тисѧ хотѧ́тъ, въ домꙋ̀ свои́хъ мꙋже́й да вопроша́ютъ: сра́мно бо є҆́сть женѣ̀ въ цр҃кви глаго́лати.
36Czy to od was wyszło Słowo Boże lub czy tylko do was dotarło?
36И҆лѝ ѿ ва́съ сло́во бж҃їе и҆зы́де; И҆лѝ ва́съ є҆ди́ныхъ дости́же;
37Jeśli ktoś uważa się za proroka lub za uduchowionego, to niech uzna, że to, co wam piszę, jest przykazaniem Pana.
37А҆́ще кто̀ мни́тсѧ прⷪ҇ро́къ бы́ти и҆лѝ дꙋхо́венъ, да разꙋмѣ́етъ, ꙗ҆̀же пишꙋ̀ ва́мъ, занѐ гдⷭ҇ни сꙋ́ть за́пѡвѣди;
38Jeśli ktoś tego nie uznaje, to sam nie będzie uznany.
38а҆́ще ли кто̀ не разꙋмѣ́етъ, да не разꙋмѣва́етъ.
39Bracia moi, zabiegajcie o dar proroctwa i nie zabraniajcie mówić językami.
39Тѣ́мже, бра́тїе моѧ̑, ревнꙋ́йте є҆́же прⷪ҇ро́чествовати, и҆ є҆́же глаго́лати ѧ҆зы̑ки не возбранѧ́йте:
40A wszystko godnie i w należytym porządku niech się dokonuje.
40всѧ̑ же благоѡбра́знѡ и҆ по чи́нꙋ да быва́ютъ.
6Kto myśli o dniu, o Panu myśli, a kto nie myśli o dniu, o Panu nie myśli; a kto je, przed Panem je, Bogu bowiem składa dzięki. I kto nie je, przed Panem nie je, i Bogu składa dzięki.
6Бра́тїе, мꙋ́дрствꙋѧй де́нь, гдⷭ҇еви мꙋ́дрствꙋетъ: и҆ не мꙋ́дрствꙋѧй де́нь, гдⷭ҇еви не мꙋ́дрствꙋетъ. ꙗ҆ды́й, гдⷭ҇еви ꙗ҆́стъ, благодари́тъ бо бг҃а: и҆ не ꙗ҆ды́й, гдⷭ҇еви не ꙗ҆́стъ, и҆ благодари́тъ бг҃а.
7Albowiem nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt dla siebie nie umiera.
7Никто́же бо на́съ себѣ̀ живе́тъ, и҆ никто́же себѣ̀ ᲂу҆мира́етъ:
8Bo jeśli żyjemy, to dla Pana żyjemy, a gdy umieramy, dla Pana umieramy. Czy więc żyjemy, czy umieramy, Pańscy jesteśmy.
8а҆́ще бо живе́мъ, гдⷭ҇еви живе́мъ, а҆́ще же ᲂу҆мира́емъ, гдⷭ҇еви ᲂу҆мира́емъ: а҆́ще ᲂу҆̀бо живе́мъ, а҆́ще ᲂу҆мира́емъ, гдⷭ҇ни є҆смы̀.
9Po to bowiem Chrystus umarł, zmartwychwstał i ożył, aby i nad umarłymi, i nad żyjącymi panował.
9На сїе́ бо хрⷭ҇то́съ и҆ ᲂу҆́мре и҆ воскр҃се и҆ ѡ҆живѐ, да и҆ ме́ртвыми и҆ живы́ми ѡ҆блада́етъ.