na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
18Tak więc zmiłuje się, nad kim chce, a kogo chce, czyni zatwardziałym.
18Бра́тїе, бг҃ъ є҆го́же хо́щетъ, ми́лꙋетъ: а҆ є҆го́же хо́щетъ, ѡ҆жесточа́етъ.
19Pewno mi powiesz: dlaczego więc jeszcze zarzuca? Któż bowiem może sprzeciwić się Jego woli?
19Рече́ши ᲂу҆̀бо мѝ: чесѡ̀ ра́ди є҆щѐ ᲂу҆корѧ́етъ, во́ли бо є҆гѡ̀ кто̀ проти́витисѧ мо́жетъ;
20A ty, człowieku, kimże jesteś, że spierasz się z Bogiem? Czy powie stworzenie do twórcy: dlaczego mnie uczyniłeś w ten sposób?
20Тѣ́мже ᲂу҆̀бо, ѽ, человѣ́че, ты̀ кто̀ є҆сѝ, проти́въ ѿвѣща́ѧй бг҃ови; є҆да̀ рече́тъ зда́нїе созда́вшемꙋ є҆̀: почто̀ мѧ̀ сотвори́лъ є҆сѝ та́кѡ;
21Czyż nie ma garncarz władzy nad gliną, aby z tej samej masy utworzyć jedno naczynie szlachetne, a inne – nieszlachetne?
21И҆лѝ не и҆́мать вла́сти скꙋде́льникъ на бре́нїи, ѿ тогѡ́жде смѣше́нїѧ сотвори́ти ѻ҆́въ ᲂу҆́бѡ сосꙋ́дъ въ че́сть, ѻ҆́въ же не въ че́сть;
22Ale jeśli Bóg chcąc okazać gniew i dać poznać potęgę swoją, znosił w ogromnej cierpliwości naczynia gniewu, przygotowane na zgubę, to dlatego, żeby
22А҆́ще же хотѧ̀ бг҃ъ показа́ти гнѣ́въ сво́й и҆ ꙗ҆ви́ти си́лꙋ свою̀, пренесѐ во мно́зѣ долготерпѣ́нїи сосꙋ́ды гнѣ́ва совершє́ны въ поги́бель:
23dać poznać bogactwo swej chwały na naczyniach zmiłowania, które uprzednio przygotował na chwałę,
23и҆ да ска́жетъ бога́тство сла́вы своеѧ̀ на сосꙋ́дѣхъ млⷭ҇ти, ꙗ҆̀же пред̾ꙋгото́ва въ сла́вꙋ,
24na nas, których powołał nie tylko z Żydów, ale i z pogan.
24и҆̀хже и҆ призва̀ на́съ не то́чїю ѿ і҆ꙋдє́й, но и҆ ѿ ꙗ҆зы̑къ:
25Jak i mówi u Ozeasza: Nie mój lud nazwę ludem moim i tę nieumiłowaną – umiłowaną.
25ꙗ҆́коже и҆ во ѡ҆сі́и гл҃етъ: нарекꙋ̀ не лю́ди моѧ̑ лю́ди моѧ̑, и҆ невозлю́бленꙋю возлю́бленꙋ:
26I stanie się, że w miejscu, gdzie zostało im powiedziane: jesteście nie moim ludem, tam zostaną nazwani synami Boga żywego.
26и҆ бꙋ́детъ, на мѣ́стѣ, и҆дѣ́же рече́сѧ и҆̀мъ: не лю́дїе моѝ є҆стѐ вы̀, та́мѡ нарекꙋ́тсѧ сн҃ове бг҃а жива́гѡ.
27A Izajasz woła nad Izraelem: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, [tylko] ostatek zostanie zbawiony,
27И҆са́їа же вопїе́тъ ѡ҆ і҆и҃ли: а҆́ще бꙋ́детъ число̀ сынѡ́въ і҆и҃левыхъ ꙗ҆́кѡ песо́къ морскі́й, ѡ҆ста́нокъ спасе́тсѧ:
28Albowiem Pan skończy i skróci słowo w sprawiedliwości; słowo zaiste skrócone uczyni na ziemi.
28сло́во бо скончава́ѧ и҆ сокраща́ѧ въ пра́вдѣ, ꙗ҆́кѡ сло́во сокраще́но сотвори́тъ гдⷭ҇ь на землѝ,
29I jak przepowiedział Izajasz: Gdyby Pan Zastępów nie zostawił nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma i upodobnili do Gomory.
29и҆ ꙗ҆́коже проречѐ и҆са́їа: а҆́ще не бы гдⷭ҇ь саваѡ́ѳъ ѡ҆ста́вилъ на́мъ сѣ́мене, ꙗ҆́коже содо́мъ ᲂу҆́бѡ бы́ли бы́хомъ, и҆ ꙗ҆́коже гомо́ррꙋ ᲂу҆подо́билисѧ бы́хомъ.
30Cóż więc powiemy? Że poganie, którzy nie dążyli do sprawiedliwości, otrzymali sprawiedliwość, sprawiedliwość zaś z wiary,
30Что̀ ᲂу҆̀бо рече́мъ, ꙗ҆́кѡ ꙗ҆зы́цы, не гонѧ́щїи пра́вдꙋ, постиго́ша пра́вдꙋ, пра́вдꙋ же, ꙗ҆́же ѿ вѣ́ры:
31a Izrael, dążąc do Prawa sprawiedliwości, do Prawa sprawiedliwości nie dotarł.
31і҆и҃ль же, гонѧ̀ зако́нъ пра́вды, въ зако́нъ пра́вды не пости́же.
32Dlaczego? Gdyż nie z wiary, ale jakby z uczynków Prawa; potknęli się o kamień potknięcia,
32Чесѡ̀ ра́ди; Занѐ не ѿ вѣ́ры, но ѿ дѣ́лъ зако́на: преткнꙋ́шасѧ бо ѡ҆ ка́мень претыка́нїѧ,
33bo jak napisano: Oto kładę na Syjonie kamień potknięcia i skałę zgorszenia, a [każdy] wierzący w niego się nie zawstydzi.
33ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано: сѐ, полага́ю въ сїѡ́нѣ ка́мень претыка́нїѧ и҆ ка́мень собла́зна: и҆ всѧ́къ вѣ́рꙋѧй во́нь не постыди́тсѧ.
2W owym czasie. Jan usłyszawszy w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał do Niego dwóch ze swoich uczniów,
2Во вре́мѧ ѻ҆́но, слы́шавъ і҆ѡа́ннъ во ᲂу҆зи́лищи дѣла̀ хрⷭ҇то́ва, посла̀ два̀ ѿ ᲂу҆ч҃ни̑къ свои́хъ,
3by zapytać: – Ty jesteś przychodzącym czy też innego oczekujemy?
3речѐ є҆мꙋ̀: ты́ ли є҆сѝ грѧды́й, и҆лѝ и҆но́гѡ ча́емъ;
4I odpowiadając, Jezus rzekł im: – Idźcie, obwieśćcie Janowi to, co słyszycie i widzicie: