na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
13Widząc zaś śmiałość Piotra i Jana i wiedząc, że są ludźmi niepiśmiennymi i prostymi, dziwili się, rozpoznając ich jako tych, którzy byli razem z Jezusem.
13Во днѝ ѻ҆́ны, ви́дѧще і҆ꙋдє́и петро́во дерзнове́нїе и҆ і҆ѡа́нново, и҆ разꙋмѣ́вше, ꙗ҆́кѡ человѣ́ка некни̑жна є҆ста̀ и҆ прѡ́ста, дивлѧ́хꙋсѧ: зна́хꙋ же и҆̀хъ, ꙗ҆́кѡ со і҆и҃сомъ бѣ́ста.
14Patrząc zaś na uzdrowionego człowieka stojącego razem z nimi, nie wiedzieli, co przeciwko temu powiedzieć.
14ви́дѧще же и҆сцѣлѣ́вшаго человѣ́ка съ ни́ма стоѧ́ща, ничто́же и҆мѧ́хꙋ проти́вꙋ рещѝ.
15Rozkazawszy im więc opuścić Sanhedryn, naradzali się między sobą,
15Повелѣ́вше же и҆́ма во́нъ и҆з̾ со́нмища и҆зы́ти, стѧза́хꙋсѧ дрꙋ́гъ со дрꙋ́гомъ,
16mówiąc: – Cóż poczniemy z tymi ludźmi? Przez nich bowiem zdarzył się widomy znak, jawny dla wszystkich mieszkających w Jeruzalem, i nie możemy temu zaprzeczyć.
16глаго́люще: что̀ сотвори́мъ человѣ́кома си́ма; ꙗ҆́кѡ ᲂу҆́бѡ наро́читое зна́менїе бы́сть и҆́ма, всѣ̑мъ живꙋ́щымъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ ꙗ҆́вѣ, и҆ не мо́жемъ ѿврещи́сѧ:
17Ale aby się to jeszcze bardziej nie rozeszło wśród ludu, zagroźmy im, żeby już do nikogo nie przemawiali w tym Imieniu.
17но да не бо́лѣе простре́тсѧ въ лю́дехъ, преще́нїемъ да запрети́мъ и҆́ма ктомꙋ̀ не глаго́лати ѡ҆ и҆́мени се́мъ ни є҆ди́номꙋ ѿ человѣ́къ.
18I wezwawszy ich, nakazali, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imieniu Jezusa.
18И҆ призва́вше и҆̀хъ, заповѣ́даша и҆́ма ѿню́дъ не провѣщава́ти нижѐ ᲂу҆чи́ти ѡ҆ и҆́мени і҆и҃совѣ.
19A Piotr i Jan odpowiadając, rzekli do nich: – Czy sprawiedliwe jest wobec Boga słuchać bardziej was niż Boga? Rozsądźcie!
19Пе́тръ же и҆ і҆ѡа́ннъ ѿвѣща̑вша къ ни̑мъ рѣ́ста: а҆́ще првⷣно є҆́сть пред̾ бг҃омъ ва́съ послꙋ́шати па́че, не́жели бг҃а, сꙋди́те:
20Przecież nie możemy nie mówić o tym, cośmy ujrzeli i usłyszeli.
20не мо́жемъ бо мы̀, ꙗ҆̀же ви́дѣхомъ и҆ слы́шахомъ, не глаго́лати.
21Oni zaś ponowiwszy groźby, wypuścili ich ze względu na lud, nie wiedząc, za co i jak ich ukarać, wszyscy bowiem wysławiali Boga za to, co się stało.
21Ѻ҆ни́ же призапре́щше и҆́ма, пꙋсти́ша ѧ҆̀, ничто́же ѡ҆брѣ́тше ка́кѡ мꙋ́чити и҆̀хъ, люді́й ра́ди, ꙗ҆́кѡ всѝ прославлѧ́хꙋ бг҃а ѡ҆ бы́вшемъ:
22Bo ponad czterdzieści lat miał człowiek, na którym dokonał się ten cud uzdrowienia.
22лѣ́тъ бо бѧ́ше мно́жае четы́редесѧти человѣ́къ то́й, на не́мже бы́сть чꙋ́до сїѐ и҆сцѣле́нїѧ.
7Pamiętajcie o przełożonych waszych, którzy głosili wam Słowo Boże, uważnie patrząc na kres ich drogi, naśladujcie ich wiarę.
7Бра́тїе, помина́йте наста́вники ва́шѧ, и҆̀же глаго́лаша ва́мъ сло́во бж҃їе: и҆́хже взира́юще на сконча́нїе жи́тельства, подража́йте вѣ́рѣ и҆́хъ.
8Jezus Chrystus wczoraj i dzisiaj, Ten sam i na wieki.
8І҆и҃съ хрⷭ҇то́съ вчера̀ и҆ дне́сь то́йже, и҆ во вѣ́ки.
9Nie dajcie się uwodzić rozmaitym i obcym naukom. Dobrze bowiem jest wzmacniać serce łaską, a nie pokarmami, które nie przyniosły pożytku tym, którzy o nie zabiegają.
9Въ наꙋчє́нїѧ стра̑нна и҆ разли̑чна не прилага́йтесѧ: добро́ бо блгⷣтїю ᲂу҆твержда́ти сердца̀, (а҆) не бра́шны, ѿ ни́хже не прїѧ́ша по́льзы ходи́вшїи въ ни́хъ.
10Mamy [zaś] ołtarz, z którego nie mają prawa jeść ci, co w świątyni służą.
10И҆́мамы (же) ѻ҆лта́рь, ѿ негѡ́же не и҆́мꙋтъ вла́сти ꙗ҆́сти слꙋжа́щїи сѣ́ни.
11Ciała bowiem zwierząt, których krew za grzech[y] wnoszona jest przez arcykapłana do [Miejsca] Świętego, spalane są za obozem.
11И҆́хже бо кро́вь живо́тныхъ вно́ситсѧ во ст҃а̑ѧ за грѣхѝ первосвѧще́нникомъ, си́хъ тѣлеса̀ сжига́ютсѧ внѣ̀ ста́на:
12Dlatego i Jezus, aby uświęcić własną krwią lud, za bramą [miejską] zechciał ponieść mękę.
12тѣ́мже і҆и҃съ, да ѡ҆ст҃и́тъ лю́ди свое́ю кро́вїю, внѣ̀ вра́тъ пострада́ти и҆зво́лилъ.
13Wyjdźmy zatem do Niego za obóz, niosąc Jego zniewagę.
13Тѣ́мже ᲂу҆̀бо да и҆схо́димъ къ немꙋ̀ внѣ̀ ста́на, поноше́нїе є҆гѡ̀ носѧ́ще:
14Nie mamy bowiem tu miasta trwałego, ale przyszłego poszukujemy.
14не и҆́мамы бо здѣ̀ пребыва́ющагѡ гра́да, но грѧдꙋ́щагѡ взыскꙋ́емъ.