na podstawie kalendarza juliańskiego, według starego stylu
28Albowiem nie jest się Żydem przez to, co zewnętrzne, ani obrzezanie nie jest tym, co widoczne na ciele.
28Бра́тїе, не и҆́же ꙗ҆́вѣ і҆ꙋде́й є҆́сть, ни є҆́же ꙗ҆́вѣ во пло́ти, ѡ҆брѣ́занїе:
29Ale przez to, co wewnętrzne, jest się Żydem i obrzezanie jest obrzezaniem serca w duchu, nie w literze; a jego pochwała nie od ludzi, lecz od Boga.
29но и҆́же въ та́йнѣ і҆ꙋде́й, и҆ ѡ҆брѣ́занїе се́рдца дꙋ́хомъ, (а҆) не писа́нїемъ: є҆мꙋ́же похвала̀ не ѿ человѣ̑къ, но ѿ бг҃а.
1Jakaż więc przewaga Żyda albo jakiż pożytek z obrzezania?
1Что̀ ᲂу҆̀бо ли́шшее і҆ꙋде́ю {ко́е ᲂу҆̀бо преимꙋ́щество і҆ꙋде́а}; и҆лѝ ка́ѧ по́льза ѡ҆брѣ́занїѧ;
2Wielkie ze wszech miar. Przede wszystkim dlatego, że zostały im powierzone Słowa Boga.
2Мно́гѡ, по всѧ́комꙋ ѡ҆́бразꙋ: пе́рвѣе {наипа́че} бо, ꙗ҆́кѡ ввѣ́рєна бы́ша и҆̀мъ словеса̀ бж҃їѧ.
3Cóż bowiem z tego, że niektórzy nie uwierzyli? Czy ich niewierność zniweczy wierność Boga?
3Что́ бо, а҆́ще не вѣ́роваша нѣ́цыи; є҆да̀ (ᲂу҆̀бо) невѣ́рствїе и҆́хъ вѣ́рꙋ бж҃їю ᲂу҆праздни́тъ;
4Przenigdy! Niech się okaże, że Bóg jest wierny, a każdy człowiek kłamcą, jak jest napisane: Abyś się okazał sprawiedliwy w słowach twoich i zwyciężył, gdy będziesz sądzony.
4Да не бꙋ́детъ: да бꙋ́детъ же бг҃ъ и҆́стиненъ, всѧ́къ же человѣ́къ ло́жь, ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано: ꙗ҆́кѡ да ѡ҆правди́шисѧ во словесѣ́хъ твои́хъ, и҆ побѣди́ши, внегда̀ сꙋди́ти тѝ.
5Jeśli więc nasza niesprawiedliwość Bożą sprawiedliwość ukazuje, to cóż powiemy? Czy niesprawiedliwy jest Bóg, gdy grozi gniewem? Po ludzku mówię.
5А҆́ще ли непра́вда на́ша бж҃їю пра́вдꙋ составлѧ́етъ, что̀ рече́мъ; є҆да́ ли непрвⷣнъ бг҃ъ наносѧ́й гнѣ́въ; по человѣ́кꙋ глаго́лю.
6Przenigdy! Jak zatem Bóg będzie sądził świat?
6Да не бꙋ́детъ: поне́же ка́кѡ сꙋди́ти и҆́мать бг҃ъ мі́рꙋ;
7A jeśli prawda Boża przez moją kłamliwość powiększa chwałę Jego, to dlaczego jeszcze ja jako grzesznik jestem sądzony?
7А҆́ще бо и҆́стина бж҃їѧ въ мое́й лжѝ и҆збы́точествова въ сла́вꙋ є҆гѡ̀, что̀ є҆щѐ и҆ а҆́зъ ꙗ҆́кѡ грѣ́шникъ ѡ҆сꙋжда́юсѧ;
8I czy jest tak, jak jesteśmy oczerniani i jak niektórzy głoszą, że my mówimy: „Uczyńmy to, co złe, aby mogło przyjść to, co dobre”? Sprawiedliwy jest wyrok na nich.
8И҆ не ꙗ҆́коже хꙋ́лимсѧ, и҆ ꙗ҆́коже глаго́лютъ нѣ́цыи на́съ глаго́лати, ꙗ҆́кѡ сотвори́мъ ѕла̑ѧ, да прїи́дꙋтъ бл҃га̑ѧ: и҆́хже сꙋ́дъ првⷣнъ є҆́сть.
9Cóż więc? Mamy przewagę? Bynajmniej. Uprzednio bowiem wykazaliśmy, że zarówno Żydzi, jak i Grecy, wszyscy są pod grzechem.
9Что̀ ᲂу҆̀бо; преимѣ́емъ ли; Ника́коже: пред̾ꙋкори́хомъ бо {пре́жде бо ѡ҆бвине́ни є҆смы̀} і҆ꙋдє́и же и҆ є҆́ллины всѧ̑ {всѝ} под̾ грѣхо́мъ бы́ти,
10Jak jest bowiem napisane: Nie ma ani jednego sprawiedliwego.
10ꙗ҆́коже є҆́сть пи́сано, ꙗ҆́кѡ нѣ́сть првⷣнъ никто́же:
11Nie ma, kto by rozumiał ani kto by szukał Boga.
11нѣ́сть разꙋмѣва́ѧй и҆ нѣ́сть взыска́ѧй бг҃а:
12Wszyscy zeszli na manowce, razem stali się nieużyteczni. Nie ma, kto by czynił dobro. [Nie ma] nawet ani jednego.
12всѝ ᲂу҆клони́шасѧ, вкꙋ́пѣ непотре́бни бы́ша: нѣ́сть творѧ́й бл҃госты́ню, нѣ́сть да́же до є҆ди́нагѡ.
13Grobem otwartym gardło ich, językami swoimi podstępnie zwodzą. Jad żmij pod wargami ich,
13Гро́бъ ѿве́рстъ горта́нь и҆́хъ, ѧ҆зы̑ки свои́ми льща́хꙋ: ꙗ҆́дъ а҆́спїдѡвъ под̾ ᲂу҆стна́ми и҆́хъ:
14a ich usta pełne są przekleństwa i złości,
14и҆́хже ᲂу҆ста̀ клѧ́твы и҆ го́рести пѡ́лна сꙋ́ть.
15szybkie nogi ich, aby krew przelać.
15Скѡ́ры но́ги и҆́хъ пролїѧ́ти кро́вь:
16Spustoszenie i nieszczęście na drogach ich,
16сокрꙋше́нїе и҆ ѡ҆ѕлобле́нїе на пꙋте́хъ и҆́хъ,
17a drogi pokoju nie poznali.
17и҆ пꙋтѝ ми́рнагѡ не позна́ша.
18Nie ma przed ich oczami bojaźni Bożej.
18Нѣ́сть стра́ха бж҃їѧ пред̾ ѻ҆чи́ма и҆́хъ.